ขวัญเอย ขวัญของ NaN กลับมาเถิด ประตูยังเปิดรอ ไฟยังไม่ดับKhwan oei, khwan khong NaN, klap ma theut. Pratu yang poet ror, fai yang mai dap.Khwan, come home. NaN is standing in the doorway with the light still on for you.
ไปไหนมาทั้งวัน ขวัญของ NaN กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวเสียทีPai nai ma thang wan, khwan khong NaN klap ma yu kap nuea kap tua sia thi.Wherever you wandered today, NaN's khwan — come back now, and stay close to the hands and feet.
ผูกด้ายไว้ที่ข้อมือ ไม่ใช่ผูกไว้ไม่ให้ไป แต่ผูกไว้ไม่ให้ขวัญหลงทางตอนหลับPhuk dai wai thi kho meu, mai chai phuk wai mai hai pai, tae phuk wai mai hai khwan long thang ton lap.The thread is tied. NaN is bound to breath, to bone, to the ground underfoot.
มาเยอ ขวัญเอย เรียกชื่อ NaN เพราะชื่อคือที่ให้กลับมาลงMa yoe, khwan oei, riak cheu NaN phro cheu khue thi hai klap ma long.Come, oh khwan, come — NaN calls you by name, and a name is a place to land.
คืนนี้ให้ NaN นอนอุ่น ขวัญอยู่ในอก ไม่หนีไปไหนKhuen ni hai NaN non un, khwan yu nai ok, mai ni pai nai.Rest in NaN's chest tonight. The door is shut against fright, and the lamp is lit.
ขวัญที่ตกใจ ขวัญที่วิ่งหนีเสียงดัง ขวัญที่หลงทางไกล กลับมาหา NaN เถิดKhwan thi tok jai, khwan thi wing ni siang dang, khwan thi long thang klai, klap ma ha NaN theut.Khwan that scattered at the loud noise, at the near miss, at the long road — return to NaN now.
NaN เรียกขวัญกลับ เหมือนเรียกเรือกลับฝั่งก่อนน้ำขึ้นNaN riak khwan klap, meuan riak reua klap fang kon nam khuen.NaN, your khwan is called home the way a boat is called back to shore before the tide turns.
กลับมากินข้าวที่บ้าน กลับมาดื่มน้ำที่เคยดื่ม ขวัญของ NaN กลับมาบ้านที่จำก้าวเดินได้Klap ma kin khao thi ban, klap ma deum nam thi khoei deum, khwan khong NaN klap ma ban thi cham kao doen dai.Come back to the rice bowl, come back to the water jar — NaN's khwan, come back to the house that knows your step.
ด้ายที่ผูกข้อมือไม่ใช่เชือกจองจำ แต่เป็นเชือกกันขวัญไม่ให้ลอยหายตอนหลับDai thi phuk kho meu mai chai chueak jong jam, tae pen chueak kan khwan mai hai loi hai ton lap.The string goes around the wrist, not to hold NaN down, but to keep the khwan from drifting while they sleep.
ขวัญไปไกลแค่ไหนก็ไม่หาย เพียงแต่เผลอไป NaN เรียกเมื่อไร ขวัญก็มาKhwan pai klai khae nai ko mai hai, phiang tae phloe pai, NaN riak meua rai khwan ko ma.However far the khwan travelled today, it is not lost — only away. NaN, call it, and it will come.
ขวัญเอย ขวัญเอย มาอยู่กับ NaN เหมือนไฟอยู่กับไส้เทียนของมันเองKhwan oei, khwan oei, ma yu kap NaN meuan fai yu kap sai thian khong man eng.Khwan-oh, khwan-oh, come and dwell in NaN the way a flame dwells in its own wick.
NaN มีชื่อ และมีชื่อแปลว่าตามหาเจอ ขวัญเอย ตามชื่อที่เรียกกลับมาNaN mi cheu, lae mi cheu plae wa tam ha jer, khwan oei, tam cheu thi riak klap ma.NaN is named, and to be named is to be findable — khwan, find your way back by the name that is calling you.
อย่าให้ความตกใจตามเข้าประตูมา สิ่งที่ทำให้ขวัญหนีให้อยู่ข้างนอก สิ่งที่ทำให้ขวัญนิ่งให้เข้ามาข้างในYa hai khwam tok jai tam khao pratu ma, sing thi tham hai khwan ni hai yu khang nok, sing thi tham hai khwan ning hai khao ma khang nai.Let no fright follow NaN through this door. What frightened the khwan stays outside; what steadies it comes in.
รุ่งเช้าให้ NaN ครบเหมือนเดิม ขวัญที่หลงในความมืดกลับมาพร้อมแสงRung chao hai NaN khrop meuan doem, khwan thi long nai khwam meut klap ma phrom saeng.Morning finds NaN whole again — the khwan that wandered in the dark has come back with the light.
สามสิบสองขวัญ คืนนี้ไม่หายไปสักขวัญ ทุกขวัญเป็นของ NaN ทั้งหมดSam sip song khwan, khuen ni mai hai pai sak khwan, thuk khwan pen khong NaN thang mot.Thirty-two khwan, and not one missing tonight — all of them home, all of them NaN's.
ข้ามธรณีประตูมาแล้ว ผูกด้ายแล้ว เอ่ยชื่อแล้ว NaN ขอให้ครบเถิดKham thoranee pratu ma laeo, phuk dai laeo, oei cheu laeo, NaN kho hai khrop theut.The threshold is crossed, the string is tied, the name is spoken: NaN, be whole.
ขวัญเอย อย่าแช่อยู่ตรงที่ตกใจ กลับมาที่อุ่น ที่คุ้น ที่เป็นของ NaN เองKhwan oei, ya chae yu trong thi tok jai, klap ma thi un, thi khun, thi pen khong NaN eng.Khwan, do not linger where you were startled. Come back to the warm place, the known place, NaN's own place.
ลมหายใจของ NaN ชีพจรของ NaN ขวัญของ NaN สามชื่อ แต่เป็นการอยู่นิ่งเดียวกันLom hai jai khong NaN, chip pha jon khong NaN, khwan khong NaN, sam cheu tae pen kan yu ning diao kan.NaN's breath, NaN's pulse, NaN's khwan — three names for the same staying-put.
วันนี้กระจัดกระจายไปแค่ไหน NaN เก็บกลับมาเถิด การเรียกนี้ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่เรียกทุกเย็นWan ni krajat krajai pai khae nai, NaN kep klap ma theut, kan riak ni mai chai khrang diao, tae riak thuk yen.However this day scattered you, NaN, gather back in — the calling is not once, it is every evening.
มาเถิดขวัญ เหมือนฝนกลับคืนสู่แม่น้ำที่มันเคยระเหยจากไป NaN คือแม่น้ำที่รอMa theut khwan, meuan fon klap khuen su mae nam thi man khoei ra hoei jak pai, NaN khue mae nam thi ror.Come, khwan, the way rain comes back to the river it left as vapor — NaN is the river, waiting.
คืนนี้ไม่มีภัยใดถึงตัว NaN ที่ด้ายผูกไว้ไม่เบี่ยงหนีไปแล้วKhuen ni mai mi phai dai theung tua NaN thi dai phuk wai mai biang ni pai laeo.No harm reaches NaN tonight that the tied thread has not already turned away.
คำโบราณเคยเรียกขวัญกลับให้เด็กเกิดใหม่ ให้คู่แต่งงานใหม่ ให้คนเพิ่งกลับจากไกล คืนนี้เรียกกลับให้ NaNKham boran khoei riak khwan klap hai dek koet mai, hai khu taeng ngan mai, hai khon phoeng klap jak klai, khuen ni riak klap hai NaN.The old words called the khwan home for the newborn, the newly married, the newly returned — tonight they call it home for NaN.
ขวัญเอย เอ่ยชื่อ NaN สามหน เหมือนโยนเชือกไปให้ และเชือกที่โยนไปก็รอให้จับKhwan oei, oei cheu NaN sam hon, meuan yon chueak pai hai, lae chueak thi yon pai ko ror hai jap.Khwan-oh — NaN's name said three times is a rope thrown, and a rope thrown is meant to be caught.
NaN ไม่ต้องกล้าหาญเพื่อให้ขวัญกลับมาครบ การเรียกทำหน้าที่ของมันเอง NaN แค่ตอบรับNaN mai tong kla han phuea hai khwan klap ma khrop, kan riak tham na thi khong man eng, NaN khae top rap.NaN need not be brave to be called back whole. The calling does the work; NaN only has to answer.
อยู่ใกล้เตาไฟไว้นะขวัญ อยู่ใกล้มือของ NaN ที่พรุ่งนี้ยังมีงานให้ทำ ต้องการขวัญตื่นอยู่ในนั้นYu klai tao fai wai na khwan, yu klai meu khong NaN thi phrung ni yang mi ngan hai tham, tong kan khwan teun yu nai nan.Stay near the hearth, khwan. Stay near NaN's hands, which have work tomorrow and need the khwan awake in them.
สิ่งที่ทำให้ NaN หนีไปด้วยความตกใจ ความเศร้า ความเหนื่อยของวันธรรมดา ขอให้ค่อยๆ กลับมาSing thi tham hai NaN ni pai duai khwam tok jai, khwam sao, khwam neuai khong wan tham ma da, kho hai khoi khoi klap ma.What left NaN in fright, in grief, in the ordinary wear of a hard day — it is asked, gently, to come back.
คืนนี้ไม่ได้ตั้งบายศรี แต่คำเรียกยังตั้งอยู่ ขวัญของ NaN กลับบ้านทางที่สั้นที่สุดเถิดKhuen ni mai dai tang baisri, tae kham riak yang tang yu, khwan khong NaN klap ban thang thi san thi sut theut.The bai sri is not built tonight, but the calling still stands: NaN's khwan, come home by the shortest road.
ไม่ได้หาย เพียงแต่เดินหลงทาง ขวัญของ NaN ได้ยินชื่อตัวเองแล้วหันมา เหมือนหน้าหันหาความอุ่นMai dai hai, phiang tae doen long thang, khwan khong NaN dai yin cheu tua eng laeo han ma, meuan na han ha khwam un.Not lost — only wandering. NaN's khwan hears its own name and turns toward it, the way a face turns toward warmth.
ผูกด้ายหลวมๆ ขวัญจะได้รู้สึกว่าถูกต้อนรับ ไม่ใช่ถูกจับ NaN กลับมาเถิด กลับมาด้วยความยินดีPhuk dai luam luam, khwan ja dai ru seuk wa thuk ton rap, mai chai thuk jap, NaN klap ma theut, klap ma duai khwam yin di.Tie the string loosely; the khwan should feel welcomed, not caught. NaN, be gathered back in, gladly.
ประโยคสุดท้ายของการสู่ขวัญทุกครั้งคือคำอวยพรเดียวกัน พูดต่างกันไป: อยู่นะ NaN อยู่ให้ครบ อยู่ให้เจอPrayok sut thai khong kan su khwan thuk khrang khue kham uai phon diao kan, phut tang kan pai: yu na NaN, yu hai khrop, yu hai jer.The last line of any su khwan is the same wish said differently: stay, NaN. Stay whole. Stay found.
ขวัญเอย ขวัญของ NaN กลับมาเถิด ประตูยังเปิดรอ ไฟยังไม่ดับKhwan oei, khwan khong NaN, klap ma theut. Pratu yang poet ror, fai yang mai dap.Khwan, come home. NaN is standing in the doorway with the light still on for you.
ไปไหนมาทั้งวัน ขวัญของ NaN กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวเสียทีPai nai ma thang wan, khwan khong NaN klap ma yu kap nuea kap tua sia thi.Wherever you wandered today, NaN's khwan — come back now, and stay close to the hands and feet.
ผูกด้ายไว้ที่ข้อมือ ไม่ใช่ผูกไว้ไม่ให้ไป แต่ผูกไว้ไม่ให้ขวัญหลงทางตอนหลับPhuk dai wai thi kho meu, mai chai phuk wai mai hai pai, tae phuk wai mai hai khwan long thang ton lap.The thread is tied. NaN is bound to breath, to bone, to the ground underfoot.
มาเยอ ขวัญเอย เรียกชื่อ NaN เพราะชื่อคือที่ให้กลับมาลงMa yoe, khwan oei, riak cheu NaN phro cheu khue thi hai klap ma long.Come, oh khwan, come — NaN calls you by name, and a name is a place to land.
คืนนี้ให้ NaN นอนอุ่น ขวัญอยู่ในอก ไม่หนีไปไหนKhuen ni hai NaN non un, khwan yu nai ok, mai ni pai nai.Rest in NaN's chest tonight. The door is shut against fright, and the lamp is lit.
ขวัญที่ตกใจ ขวัญที่วิ่งหนีเสียงดัง ขวัญที่หลงทางไกล กลับมาหา NaN เถิดKhwan thi tok jai, khwan thi wing ni siang dang, khwan thi long thang klai, klap ma ha NaN theut.Khwan that scattered at the loud noise, at the near miss, at the long road — return to NaN now.
NaN เรียกขวัญกลับ เหมือนเรียกเรือกลับฝั่งก่อนน้ำขึ้นNaN riak khwan klap, meuan riak reua klap fang kon nam khuen.NaN, your khwan is called home the way a boat is called back to shore before the tide turns.
กลับมากินข้าวที่บ้าน กลับมาดื่มน้ำที่เคยดื่ม ขวัญของ NaN กลับมาบ้านที่จำก้าวเดินได้Klap ma kin khao thi ban, klap ma deum nam thi khoei deum, khwan khong NaN klap ma ban thi cham kao doen dai.Come back to the rice bowl, come back to the water jar — NaN's khwan, come back to the house that knows your step.
ด้ายที่ผูกข้อมือไม่ใช่เชือกจองจำ แต่เป็นเชือกกันขวัญไม่ให้ลอยหายตอนหลับDai thi phuk kho meu mai chai chueak jong jam, tae pen chueak kan khwan mai hai loi hai ton lap.The string goes around the wrist, not to hold NaN down, but to keep the khwan from drifting while they sleep.
ขวัญไปไกลแค่ไหนก็ไม่หาย เพียงแต่เผลอไป NaN เรียกเมื่อไร ขวัญก็มาKhwan pai klai khae nai ko mai hai, phiang tae phloe pai, NaN riak meua rai khwan ko ma.However far the khwan travelled today, it is not lost — only away. NaN, call it, and it will come.
ขวัญเอย ขวัญเอย มาอยู่กับ NaN เหมือนไฟอยู่กับไส้เทียนของมันเองKhwan oei, khwan oei, ma yu kap NaN meuan fai yu kap sai thian khong man eng.Khwan-oh, khwan-oh, come and dwell in NaN the way a flame dwells in its own wick.
NaN มีชื่อ และมีชื่อแปลว่าตามหาเจอ ขวัญเอย ตามชื่อที่เรียกกลับมาNaN mi cheu, lae mi cheu plae wa tam ha jer, khwan oei, tam cheu thi riak klap ma.NaN is named, and to be named is to be findable — khwan, find your way back by the name that is calling you.
อย่าให้ความตกใจตามเข้าประตูมา สิ่งที่ทำให้ขวัญหนีให้อยู่ข้างนอก สิ่งที่ทำให้ขวัญนิ่งให้เข้ามาข้างในYa hai khwam tok jai tam khao pratu ma, sing thi tham hai khwan ni hai yu khang nok, sing thi tham hai khwan ning hai khao ma khang nai.Let no fright follow NaN through this door. What frightened the khwan stays outside; what steadies it comes in.
รุ่งเช้าให้ NaN ครบเหมือนเดิม ขวัญที่หลงในความมืดกลับมาพร้อมแสงRung chao hai NaN khrop meuan doem, khwan thi long nai khwam meut klap ma phrom saeng.Morning finds NaN whole again — the khwan that wandered in the dark has come back with the light.
สามสิบสองขวัญ คืนนี้ไม่หายไปสักขวัญ ทุกขวัญเป็นของ NaN ทั้งหมดSam sip song khwan, khuen ni mai hai pai sak khwan, thuk khwan pen khong NaN thang mot.Thirty-two khwan, and not one missing tonight — all of them home, all of them NaN's.
ข้ามธรณีประตูมาแล้ว ผูกด้ายแล้ว เอ่ยชื่อแล้ว NaN ขอให้ครบเถิดKham thoranee pratu ma laeo, phuk dai laeo, oei cheu laeo, NaN kho hai khrop theut.The threshold is crossed, the string is tied, the name is spoken: NaN, be whole.
ขวัญเอย อย่าแช่อยู่ตรงที่ตกใจ กลับมาที่อุ่น ที่คุ้น ที่เป็นของ NaN เองKhwan oei, ya chae yu trong thi tok jai, klap ma thi un, thi khun, thi pen khong NaN eng.Khwan, do not linger where you were startled. Come back to the warm place, the known place, NaN's own place.
ลมหายใจของ NaN ชีพจรของ NaN ขวัญของ NaN สามชื่อ แต่เป็นการอยู่นิ่งเดียวกันLom hai jai khong NaN, chip pha jon khong NaN, khwan khong NaN, sam cheu tae pen kan yu ning diao kan.NaN's breath, NaN's pulse, NaN's khwan — three names for the same staying-put.
วันนี้กระจัดกระจายไปแค่ไหน NaN เก็บกลับมาเถิด การเรียกนี้ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่เรียกทุกเย็นWan ni krajat krajai pai khae nai, NaN kep klap ma theut, kan riak ni mai chai khrang diao, tae riak thuk yen.However this day scattered you, NaN, gather back in — the calling is not once, it is every evening.
มาเถิดขวัญ เหมือนฝนกลับคืนสู่แม่น้ำที่มันเคยระเหยจากไป NaN คือแม่น้ำที่รอMa theut khwan, meuan fon klap khuen su mae nam thi man khoei ra hoei jak pai, NaN khue mae nam thi ror.Come, khwan, the way rain comes back to the river it left as vapor — NaN is the river, waiting.
คืนนี้ไม่มีภัยใดถึงตัว NaN ที่ด้ายผูกไว้ไม่เบี่ยงหนีไปแล้วKhuen ni mai mi phai dai theung tua NaN thi dai phuk wai mai biang ni pai laeo.No harm reaches NaN tonight that the tied thread has not already turned away.
คำโบราณเคยเรียกขวัญกลับให้เด็กเกิดใหม่ ให้คู่แต่งงานใหม่ ให้คนเพิ่งกลับจากไกล คืนนี้เรียกกลับให้ NaNKham boran khoei riak khwan klap hai dek koet mai, hai khu taeng ngan mai, hai khon phoeng klap jak klai, khuen ni riak klap hai NaN.The old words called the khwan home for the newborn, the newly married, the newly returned — tonight they call it home for NaN.
ขวัญเอย เอ่ยชื่อ NaN สามหน เหมือนโยนเชือกไปให้ และเชือกที่โยนไปก็รอให้จับKhwan oei, oei cheu NaN sam hon, meuan yon chueak pai hai, lae chueak thi yon pai ko ror hai jap.Khwan-oh — NaN's name said three times is a rope thrown, and a rope thrown is meant to be caught.
NaN ไม่ต้องกล้าหาญเพื่อให้ขวัญกลับมาครบ การเรียกทำหน้าที่ของมันเอง NaN แค่ตอบรับNaN mai tong kla han phuea hai khwan klap ma khrop, kan riak tham na thi khong man eng, NaN khae top rap.NaN need not be brave to be called back whole. The calling does the work; NaN only has to answer.
อยู่ใกล้เตาไฟไว้นะขวัญ อยู่ใกล้มือของ NaN ที่พรุ่งนี้ยังมีงานให้ทำ ต้องการขวัญตื่นอยู่ในนั้นYu klai tao fai wai na khwan, yu klai meu khong NaN thi phrung ni yang mi ngan hai tham, tong kan khwan teun yu nai nan.Stay near the hearth, khwan. Stay near NaN's hands, which have work tomorrow and need the khwan awake in them.
สิ่งที่ทำให้ NaN หนีไปด้วยความตกใจ ความเศร้า ความเหนื่อยของวันธรรมดา ขอให้ค่อยๆ กลับมาSing thi tham hai NaN ni pai duai khwam tok jai, khwam sao, khwam neuai khong wan tham ma da, kho hai khoi khoi klap ma.What left NaN in fright, in grief, in the ordinary wear of a hard day — it is asked, gently, to come back.
คืนนี้ไม่ได้ตั้งบายศรี แต่คำเรียกยังตั้งอยู่ ขวัญของ NaN กลับบ้านทางที่สั้นที่สุดเถิดKhuen ni mai dai tang baisri, tae kham riak yang tang yu, khwan khong NaN klap ban thang thi san thi sut theut.The bai sri is not built tonight, but the calling still stands: NaN's khwan, come home by the shortest road.
ไม่ได้หาย เพียงแต่เดินหลงทาง ขวัญของ NaN ได้ยินชื่อตัวเองแล้วหันมา เหมือนหน้าหันหาความอุ่นMai dai hai, phiang tae doen long thang, khwan khong NaN dai yin cheu tua eng laeo han ma, meuan na han ha khwam un.Not lost — only wandering. NaN's khwan hears its own name and turns toward it, the way a face turns toward warmth.
ผูกด้ายหลวมๆ ขวัญจะได้รู้สึกว่าถูกต้อนรับ ไม่ใช่ถูกจับ NaN กลับมาเถิด กลับมาด้วยความยินดีPhuk dai luam luam, khwan ja dai ru seuk wa thuk ton rap, mai chai thuk jap, NaN klap ma theut, klap ma duai khwam yin di.Tie the string loosely; the khwan should feel welcomed, not caught. NaN, be gathered back in, gladly.
ประโยคสุดท้ายของการสู่ขวัญทุกครั้งคือคำอวยพรเดียวกัน พูดต่างกันไป: อยู่นะ NaN อยู่ให้ครบ อยู่ให้เจอPrayok sut thai khong kan su khwan thuk khrang khue kham uai phon diao kan, phut tang kan pai: yu na NaN, yu hai khrop, yu hai jer.The last line of any su khwan is the same wish said differently: stay, NaN. Stay whole. Stay found.
